Spotkanie 4: Mądrość Boża (2,1-16)
1 Tak też i ja przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością głosić wam świadectwo Boże. 2 Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. 3 I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. 4 A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, 5 aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej.
- "Chrystus jedyną moją mądrością"! Pięknie, to brzmi, prawda? A jednak obdarzył cię rozumem, zdolnością poznania Jego samego, jak i praw jakie rządzą światem stworzonym przez Niego. Dwie postawy skrajne są niedobre: "racjonalizm" - słuszne jest jedyne to, co można wytłumaczyć rozumowo i "fideizm" - gdzie prawdziwym jest jedynie to, co płynie z wiary.
- Podziel się twoimi zmaganiami między wiarą a rozumem. Powiedz o sytuacjach, kiedy wiara pozornie zaprzeczała temu co wydawało ci się rozumowe, "naukowe". Jak sobie z tym radziłeś? Do jakich wniosków dochodziłeś?
- "Fides et ratio" - to tytuł encykliki Jana Pawła II w której ukazywał, jedność wiary i rozumu, i jak bardzo wzajemnie się uzupełniają. Może czytałeś...? W jaki sposób w swoim życiu doświadczasz wzajemnego uzupełniania się wiary i rozumu, tego co "objawione", z tym co "naukowe"?
- W jakich sytuacjach wiara twoja opiera się bardziej na "mocy Bożej", niż na "mądrości ludzkiej" (por. w.5)? Jak to rozumiesz?
6 A jednak głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, [zresztą] przemijających. 7 Lecz głosimy tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej, 8 tę, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały; 9 lecz właśnie [nauczamy], jak zostało napisane: Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.
- Wymień przejawy "mądrości Bożej" jaką dostrzegasz w świecie, w swoim życiu, która "przewyższa" mądrość ludzką.
- Podziel się problemami w uwierzeniu czy w kierowaniu się w życiu codziennym, tą "Bożą mądrością".
- Św. Paweł sugeruje między innymi że, tą "Bożą mądrością" jest kierowanie się w życiu obietnicą nieba (por. w. 9) W jaki sposób obietnica nieba pomaga ci w życiu codziennym? Kiedy szczególnie do niej powracasz?
10 Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. 11 Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży. 12 Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania dobra, jakim Bóg nas obdarzył. 13 A głosimy to nie za pomocą wyszukanych słów ludzkiej mądrości, lecz korzystamy z pouczeń Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha. 14 Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego pojąć, bo tylko Duchem można to zrozumieć. 15 Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony. 16 Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy.
- W stosunku do jakich prawd objawionych, miałeś poczucie, że pomogło ci je zrozumieć szczególne działanie Ducha Świętego w tobie? Kiedy? W jakich sytuacjach?
- Przenikasz i poznajesz Boga w Duchu Świętym (por. w. 12-13) - czy i jak to sobie uświadamiasz? Jak tego doświadczasz?
Pamiętasz z I stopnia rekolekcji Ruchu Światło-Życie podział na "człowieka zmysłowego" i "duchowego"? Jakim jesteś obecnie: bardziej ten "zmysłowy" czy "duchowy"?- Jaki ma wpływ na twoją relację z Bogiem, na twoje "poznanie" Boga poddawanie się "zmysłom", pragnieniom? Podziel się na ile w twoim życiu poddawanie się zmysłowości oddalało cię od Boga?